Hidrocele: Simptomat, shkaqet dhe diagnoza

Në StarMed Hospital në Tiranë, ne përqendrohemi në kujdes të avancuar urologjik dhe diagnostikim të saktë të çdo gjendjeje që ndikon në shëndetin riprodhues dhe genitourinar të pacientëve tanë. Një nga gjendjet më të zakonshme, por shpesh të keqkuptuara, është hidrocelja, një grumbullim i likidit rreth testikujve që shkakton ënjtje në skrotum.

Qëllimi i këtij udhëzuesi është të shpjegojë në mënyrë të qartë simptomat, shkaqet dhe mënyrat e diagnozës, si dhe kur duhet kërkuar ndihmë mjekësore.

Çfarë është hidrocelja?

Hidrocelja është një gjendje ku lëngu akumulohet në qesen rreth testikulit, duke shkaktuar një ënjtje të dukshme në skrotum. Kjo mund të ndodhë në një anë (e unilaterale) ose në të dyja anët e skrotumit dhe shpesh është pa dhimbje, gjë që e bën të shquar nga gjendje të tjera më serioze.

Nga pikëpamja anatomo-shkencore, ky lëng i grumbulluar ndodhet midis membranave që rrethojnë testikujt (tunica vaginalis), dhe prania e tij krijon një “zgjatje” apo ënjtje dukshme të skrotumit.

Hidrocelja është një gjendje e zakonshme tek fëmijët e sapolindur, por mund të shfaqet edhe tek adolescentët dhe burrat e rritur, veçanërisht pas traumave ose inflamacionesh.

Simptomat kryesore të hidrocelës

Simptomat e hidrocelës mund të ndryshojnë në varësi të moshës dhe shkakut të krijimit të likuidit, por më të zakonshmet përfshijnë:

 1. Ënjtje pa dhimbje

Simptoma më e zakonshme është një ënjtje e butë dhe pa dhimbje e skrotumit që mund të zmadhohet me kalimin e ditës. Zakonisht, kjo ënjtje ndihet si një “tullumbace uji” e butë kur preket, dhe nuk shkakton shqetësime të rënda.

 2. Ndjesia e rëndimit

Kur hidrocelja është mjaft e madhe, pacienti mund të ndiejë një ndjesi të rëndimit ose presionit në zonën e skrotumit, shpesh jo si dhimbje acute, por si një siklet i vazhdueshëm.

 3. Rritje e ënjtjes gjatë ditës

Ënjtja mund të bëhet më e dukshme në fund të ditës pasi pacienti ka kaluar më shumë kohë në këmbë, dhe të zbresë pak në mëngjes.

 4. Ndjeshmëri e lehtë në prekje

Megjithëse hidrocelja shpesh nuk shkakton dhimbje, në raste të caktuara mund të ndjehet ndjeshmëri ndaj prekjes për shkak të presionit të lëngut.

 A është hidrocelja e rrezikshme?

Shumë hidrocele nuk janë të rrezikshme dhe mund të jenë plotësisht pa shqetësime serioze. Por është e rëndësishme të verifikohet diagnoza sepse disa herë ënjtja në skrotum mund të jetë shenjë e një gjendjeje tjetër, si:

• Hernia inguinale
• Infeksione të traktit urinar apo epididimit
• Torsion i testikujve
• Tumore testikulare të rralla, por serioze

Për këtë arsye, çdo ënjtje skrotale që zgjat më shumë se disa ditë duhet të ekzaminohet nga mjeku.

Shkaqet e hidroceles

Hidrocelja mund të zhvillohet për arsye të ndryshme, të cilat ndahen kryesisht në dy kategori:

1. Hidrocele kongjenitale (e lindur)

Kjo formë ndodh kur një kanal embrional që normalisht mbyllet pas lindjes mbetet hapur, duke lejuar që lëngu të kalojë nga barku në skrotum. Kjo lloj hidrocele shpesh shfaqet tek foshnjat dhe mund të largohet vetë gjatë vitit të parë të jetës.

2. Hidrocele e fituar (te të rriturit)

Në moshë të mëvonshme, hidrocelja mund të zhvillohet si rezultat i:

• Inflamacionit ose infeksionit të testikulit apo epididimit
• Traumave fizike në skrotum
• Dëmtimeve apo ndërhyrjeve mjekësore që prekin qesen skrotale

Në shumicën e rasteve, shkaku i saktë mbetet i panjohur, por identifikimi i tij është i rëndësishëm për trajtim adekuat.

Si diagnostikohet hidrocelja?

Në StarMed Hospital, diagnostikimi i hidrocelës kryhet përmes një procesi të strukturuar dhe të detajuar mjekësor, me qëllim jo vetëm konfirmimin e pranisë së lëngut rreth testikulit, por edhe përjashtimin e patologjive të tjera që mund të shkaktojnë ënjtje skrotale. Një diagnozë e saktë është thelbësore për të garantuar trajtimin e duhur dhe për të shmangur komplikacionet e mundshme.

Procesi diagnostik zhvillohet nga mjekë specialistë dhe përfshin disa hapa të rëndësishëm:

1. Ekzaminimi fizik

Hapi i parë në diagnostikimin e hidrocelës është ekzaminimi fizik i detajuar i skrotumit. Mjeku vlerëson madhësinë, formën dhe konsistencën e ënjtjes, si dhe kontrollon nëse ajo është e butë, elastike dhe pa dhimbje, karakteristika tipike të hidrocelës. Gjatë këtij ekzaminimi, vlerësohet gjithashtu nëse testikujt janë të dallueshëm në prekje, pasi prania e lëngut mund ta bëjë të vështirë palpimin e tyre. Në këtë fazë, mjeku shqyrton edhe historinë mjekësore të pacientit, përfshirë shfaqjen e simptomave, kohëzgjatjen e ënjtjes, praninë e dhimbjes, traumave të mëparshme apo infeksioneve urologjike. Ky informacion ndihmon në dallimin e hidrocelës nga gjendje të tjera, si hernia inguinale, epididimiti apo torsioni testikular.

2. Transilluminimi (test i drites)

Transilluminimi është një metodë e thjeshtë, e shpejtë dhe pa dhimbje, që përdoret shpesh gjatë ekzaminimit fillestar. Gjatë këtij testi, mjeku vendos një burim drite të fortë pas skrotumit për të parë nëse drita kalon përmes ënjtjes. Në rast të hidrocelës, drita kalon lehtësisht përmes likuidit, duke krijuar një pamje karakteristike të skrotumit “të ndriçuar” nga brenda. Ky rezultat sugjeron se ënjtja është e mbushur me lëng dhe jo me inde të forta apo masa solide, të cilat nuk lejojnë kalimin e dritës. Megjithatë, transilluminimi nuk mjafton gjithmonë për një diagnozë përfundimtare dhe shërben kryesisht si një mjet orientues.

3. Ultratinguj (ultrasound)

Ultratingulli është standardi i artë për diagnostikimin e hidrocelës dhe kryhet gjerësisht në StarMed Hospital për shkak të saktësisë dhe sigurisë së tij. Ky ekzaminim imazherik është jo-invaziv, pa rrezatim dhe i padëmshëm, duke e bërë të përshtatshëm për pacientë të çdo moshe.

Me anë të ultratingullit, mjeku mund të:

• konfirmojë me saktësi praninë dhe sasinë e lëngut rreth testikulit
• dallojë hidrocelën nga hernia inguinale, varikocela apo masa të tjera skrotale
• vlerësojë strukturën dhe integritetin e testikujve, epididimit dhe indeve përreth
• identifikojë shenja të mundshme inflamacioni, infeksioni apo dëmtimi

Ky ekzaminim luan një rol kyç në përjashtimin e gjendjeve më serioze, si tumoret testikulare, duke garantuar një diagnozë të sigurt dhe të besueshme.

4. Teste të tjera

Në raste të caktuara, kur dyshohet për infeksion, inflamacion ose shkak sekondar të hidrocelës, mjeku mund të rekomandojë teste shtesë, si analiza gjaku dhe urine. Këto teste ndihmojnë në identifikimin e shenjave të infeksionit, çrregullimeve inflamatore apo problemeve të tjera sistemike që mund të lidhen me shfaqjen e hidrocelës.

Në situata më komplekse, mund të kërkohen edhe konsultime multidisiplinare për të përcaktuar strategjinë më të mirë të ndjekjes ose trajtimit.

Trajtimi i hidrocelës

Zakonisht, trajtimi varet nga simptomat dhe mosha e pacientit:

1. Monitorim pa nderhyrje

Në shumë raste, sidomos tek foshnjat, hidrocelja nuk kërkon trajtim dhe mund të zhduket vetë brenda vitit të parë të jetës.

2. Nderhyrje kirurgjikale (hidrocelectomy)

Nëse hidrocelja:

• është e madhe dhe shkakton siklet
• nuk zhduket me kalimin e kohës
• shoqërohet me komplikacione apo shqetësime të tjera
  atëherë mjeku mund të rekomandojë kirurgjinë për heqjen e lëngut dhe qeses.

Kirurgjia zakonisht kryhet në mënyrë të sigurt, nën anestezi, dhe pacienti mund të kthehet në aktivitetet e përditshme brenda pak ditësh, me ndjekje të kujdesshme post-operatore.

Kur duhet të kërkoni ndihmë mjekësore?

Je i/e rritur apo fëmijë, nëse vëreni këto shenja, konsultohuni sa më shpejt me një specialist:

• Ndërrim i madhësisë së skrotumit
• Dhimbje e papritur ose e mprehtë
• Ndjesi rëndimi që pengon aktivitetet
• Ënjtje që shoqërohet me temperaturë apo skuqje
• Dyshimi për hernie inguinale

Në raste akute me dhimbje të fortë, kërkim i menjëhershëm mjekësor është i domosdoshëm, pasi mund të jetë shenjë e problemeve më serioze si torsioni i testikujve, një situatë emergjente që kërkon trajtim brenda orëve për të ruajtur funksionin e testikujve.

Hidrocelet dhe trajtimi

Në StarMed Hospital, trajtimi i hidrocelës kryhet me kujdes të thellë mjekësor, diagnostikim të avancuar dhe qasje humane ndaj pacientëve të çdo moshe.

Hidrocelja, megjithëse shpesh e padëmshme, kërkon një vlerësim profesional për të përjashtuar gjendje më serioze dhe për të zgjedhur strategjinë më të mirë të trajtimit. Edukimi rreth kësaj gjendjeje ndihmon në redaktimin e shqetësimeve dhe siguron që pacientët të marrin kujdesin më të mirë të mundshëm në çdo fazë.